De marathon is ‘ballen tonen
Patrick Stitzinger vertelt na de finish zijn verhaal. Hoe hij vanaf kilometer 25 al de kramp in zijn benen voelde. ,,Ik heb daarna elke kilometer moeten stoppen om te rekken. Ik heb zelfs even op de grond geleden, toen een Engelse fysio die langs het parkoers stond me hielp.” Vijf kilometer voor de finish botste hij ook nog op een official langs het parkoers. Schoot het er weer in.
Zijn tweede marathon ooit is een gruwelijk avontuur geworden. De marathon is lijden en Stitzinger lijkt te genieten van de pijn. ,,Je moet ballen tonen,” zegt hij in zijn zangerig Limburgs. En hoe erger de verschrikkingen, hoe grote de lach op zijn gezicht.Hoe de benen nu voelen, nauwelijks een half uurtje na zijn finish? ,,Goed,” zegt hij opgewekt. En dan: ,,Maar ik geloof dat ik nu een beetje duizelig begin teworden…
Hij verdwijnt in een witte tent achter de finish, waar zo’n tien, vijftien bedjes gereed staan voor de slachtoffers. MASH in het Parc de la Ciutadella. Geen van die bedjes blijft leeg. Infusen worden aangebracht, zakken met ijs op de meest pijnlijke lichaamsdelen gelegd. Even later ligt Stitzinger op een bedje naast de Portugees Alberto Chaíça. Stitzinger steekt de duim op, niks aan de hand. Chaíça gilt van de pijn als hij wordt behandeld aan de blaren onder zijn voeten.
Tekst: Pim van Esschoten Foto's Erik van Leeuwen''Hugo van den Broek en Koen Raymaekers halen na 32 kilometer de met kramp kampende Patrick Stitzinger in.___________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Dinsdag 3-augustus. Nu stoppen met balen, had ik top 10, top 8 kunnen lopen als ik geen kramp had gekregen? Maar als is een mooi woord. Maar helaas dit geld niet. Je weet het nooit. Ondaks de tegen slagen sta ik te springen om weer te beginnen met hardlopen. Maar ik moet even geduld hebben. Een weekje rust en dan weer beginnen. Dan mag ik weer hardlopen even het lichaam laten herstellen en alles weer opladen voor een nieuw avontuur. En ja ik ga er alles aan doen om te bewijzen en te laten zijn wat ik waard ben. Dus het asfalt van Amsterdam is gewaarschud.
Video: www.losseveter.nl
______________________________________________________
Links, de sfeervolle stadsloop van Appingendam 26 juni. Rechts GETROUWD met SUUS 11 JUNI
Dit was voor mij een voorbereidingswedstrijd, 
op het EK Marathon. De hele week heb ik hard door getraind, stond dus niet al te fris aan de start. De verwachtingen waren dus niet hoog, toptijden voor mij uitgesloten. Maar desondanks liep het allemaal beter als verwacht. Heb een zeer leuke race gelopen dankzij Stefan van de Broek. De man van de tempo wisselingen. We hebben er dus een leuke wedstrijd van gemaakt. Nu weer hard doortrainen. Loop nog een wedstrijd voor de marathon. Namelijk de Gala run in Voorthuizen op 14juli met het hele Marathonteam.Recht Suus en ik we zijn Getrouwd. Op 11-juni
________________________________________
Marseille Europacup 10.000m
Het doel was kwalificatie voor de 10.000m op het Europees kampioenschap in Barcelona. De richttijd was 28.25 en met 28.48 is me dit helaas niet gelukt. Het enige dat me rest na deze race is vooruit kijken en richten op de marathon op het EK, waarvoor ik me wel al plaatste.
Afgelopen weekend waren prima omstandigheden, de baan was perfect, het weer was goed en de benen voelden ook goed aan. Kortom er waren geen excuses.
De race
Van bij de start zat ik meteen goed in de wedstrijd, vond vrij snel mijn plek in het peloton en rolde ontspannen de rondes in 68 seconden (tempo 28.20). Na 3km begon de groep langzaam te breken. Ik besloot mijn eigen plan te trekken en had ik het geluk dat ik samen met een Pool kop over kop kon lopen, we namen ieder steeds een ronde voor onze rekening.
Doorkomst 5Km: 14.11min
Prima op schema dus. Ik voelde mij nog steeds sterk en had er alle vertrouwen in dat de missie zou gaan slagen. Een kilometer later begon de motor echter te haperen. Lichte steken in mijn zijde dat ik niet als excuus wil aanhalen, maar wat wel een voorbode bleek voor het einde van de race.
Langzaam begonnen mijn ronde tijden op te lopen en werd ik af en toe gepasseerd. Je voelt dat alle kracht uit je lichaam vloeit en hoe graag je ook wilt en probeert, het lukt gewoon niet meer om aan te haken of het tempo hoog te houden. Uiteindelijk ging ik langzaam ‘dood’, zakte weg in het veld en finishte uiteindelijk als 14e.
Tot de 6ekilometer liep ik in een 8epositie, wat in dit veld een heel goede positie zou zijn geweest. De uiteindelijke tijd is net boven mijn persoonlijke record. Als je kijkt hoe ik de wedstrijd inging, met het doel om de limiet te lopen, kan je stellen dat ik mijn persoonlijke record ruim had kunnen verbeteren, maar ik ben heel erg tevreden om ervoor gestreden te hebben.
Conclusie?
Alles gegeven, geen excuses. Niet gehaald, dus gefaald? Ja, dat zijn de harde cijfers.
Ondanks het niet slagen van mijn missie heb ik er enorm van genoten, van de belevenis van de sport en de harde strijd. Ik ben realistisch genoeg om te weten dat 28.25 erg hard is, maar mijn eigen conclusie is dat het niet onhaalbaar is, dat gevoel heb ik nog sterker na Marseille.
______________________________________________________________
ALS
Op 20 juni fiets ik – samen met o.a. Marc Lotz, Esther Crombag, Xavier Maasen, Ole Tobiassen, Jack Opgenoord en Sef Vergoosen – mee voor ALS! Wandel, fiets of rolstoel mee. Het belooft een superdag te worden en het mooie is dat je bijdraagt aan een goed doel, namelijk bekendheid voor ALS en een bijdragen voor onderzoek.
In Nederland zijn er zo’n 1.500 ALS-patiënten en sterven er jaarlijks 500 mensen aan deze zeer ernstige spierziekte. Ook komen er jaarlijks 500 nieuwe patiënten bij. ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose) leidt tot het progressief uitvallen van de spieren. Het uiteindelijk uitvallen van de ademhalingsspieren, is vaak de oorzaak van het overlijden. Op dit moment is er geen behandeling of medicijn tegen de ziekte en is ALS dus ongeneeslijk. Daarom is onderzoek naar oorzaak en behandeling ervan, hard nodig.